Dün sabah yüzüme bakmadan, günaydın demeden dönüp giden A... , akşam yemekte oğlumla koşup banada bakıp konuşmaya katmaya çalıştı. Meğer kulübün devir teslim törenine gidermiyiz diye soruyor. Kendisi gitmek zorunda. Ben gitmeyince soracaklar nerde diye. Ben de son kez gidelim dedim.
Oğlan yokken yanımızda evin içinde bi surat, bi surat, oğlan varken değişiyor. İlgileniyormuş gibi yapıyor. İnce ayar bunlar. Çocukları kendine çekiyor, bana çekilmez bir hayat sunuyor. Boşanırsak sütten çıkmış ak kaşık olacak. Suçlu ben olacağım. Ben mutlu olsam niye rahatımı tepeyim? Niye yokluğun içine gideyim?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder