A ile küstüm. Geçen cumartesi gecesini (23mys2015) meditasyon kayıtları ve müzik dinleyerek atlattım. Yoksa beynim kafatasımdan fırlayıp çıkacakmış gibi olmuştu. Cızırt diye sesler gelmişdi. Beynimi meşgul edip rahatlamaya çalıştım. O da işe yaramasaydı A yı kaldırıp acile götürtecektim kendimi. Sabaha kadar telefonumdaki müziklerle idare ettim. Gündüz olduğuna sevindim. Ama değişen bişey yok. Yine beynim kabarıyo. Kafamın arkasında sanki kara bir kütle var ve kütlenin etrafı da siyah dumanla kaplı gibiydi. İnternetten meditasyon kayıtları aradım ve bir sürü bulup kaydettim. Pazar gündüzü ve geceyi de bu kayıtlarla geçirdim. Arada aklımda gezinen düşünceleri kağıtlara yazıp yazıp 'sildim, iptal ettim beynimden' diye yazarak kağıtları yırttım attım.Yıllarca bu taktiği yaparak rahatlarım. Bu sefer beni rahatlattı biraz ama A yı affetmemi, olayı hafif geçiştirmemi sağlamadı, Koptu bir şeyler, onun gözünde değersiz olmam, Karşımda ben yokmuşum gibi fütursuzca davranması yıktı beni.
Pazar akşamı yemeği hazırladım. suratım muşmula gibi. A mutfağa geldi. Anlat dedi. 'Yazdım kağıtlara sana bir şey kalmadı' dedim. Küs küs yemek yedik. Masadan kaltı gitti. Ben de öğürme ve kusma isteği, midem kalkıyo. Bir şey olmamış gibi davranamıyorum. Zor tutum kendimi. koştum meditasyon kayıtlarını dinledim. Sabaha kadar kulaklıklar kulağımda divanda, bilgisayar açık yattım.
Pazartesi sabahı A işe gidince kalktım. Kahvaltı ettim. Yıllardır ablamla konuşuruz her gün. Onu aradım. Bir de ona anlattım rahatladım. Ben ablamla konuşurken kapı anahtarla açıldı. A nın geldiğini anladım. Ablama A geldi dedim. Ablamda kapatalım o zaman dedi. Bende niye kapatcakmışız konuşalım dedim. Ablam kapattı yinede. A odasına girdi çıktı gitti. Sonraki konuşmalarımızda Bana diyorki A 'birisine sen gelme ben gelirim dedin telefonda' diyor. Kiminle buluştun demeye getiriyor. Ben de kibarca sağır duymazsa uydurur diyorum.
Hayatımız hep böyle geçti. Kendi kafasın da yarattığı cevapları vermezsem yalancılıkla suçladı beni. Birileriyle yolda karşılaşıp selamlaşsam buluşma ve ilişki yaşamayla suçladı. Böyle düşünüyorsan ayrılalım dediğimde seni hatalarınla kabul ediyorum dedi. Bana bu kadar sıkı davranan kişi kendisi her gittiğimiz yerde fütursuzca güzellere baktı ilgilendi. Önemsemedim. Ama Lise yemeğinde beni umursamazca davranıp kız arkadaşı ile ilgilenince ve gözünde sevgi bakışları görünce, anlaşılmaz sandığı kelimeler kullanınca ben kendimi hiç gibi hissettim. A benim N yi hatırlamayacağımı sandı. Oysa ben onların hikayesini biliyordum ve mimiklerini sözlerini anlıyordum.
Pazartesi akşamı konuşmak istedim ama A çarşamba günü oğlumuzun geleceğini söyledi ve emekli dilekçemi vermememi söyledi. Konuşmamızla dilekçenin ne alakası var dedim. Çarşamba konuşuruz dedi.
Çarşamba oğlumuz geldi. Konuştuk. Oğlumuda konuşmalarımıza şahit olsun diye çağırmış. Meğer beni senede 10 gün memleketime zor gönderen A, emekli olmayıp bir sene daha çalışmamı, memleketimde yaşayıp hevesimi almamı ve geri dönmemi istiyormuş. orada ev tutacakmışım, anam babamla ilgilenirken bir de çalışacakmışım çünkü emekli maaşım yetmezmiş. Geçici olarak gider dönermişim. Beni düşünüyormuş.
Bende geçici olarak gideceğime temelli gideyim dedim. Ayrılmayı talep ediyorum dedim.
Çok şaşırdı. Çünkü yıllardır yaptığı aşağılamara ses çıkarmamıştım. Her türlü aşağılamayı yaptı. Çocuklar küçük okuyolar diye ses etmiyordum. Birisi şimdi okuyor hala ama bıçak kemiğe dayandı. İçimdeki umut kırıntılarınıda öldürdü. O zaman kızımızı da çağıralım hep birlikte konuşalım dedi.
Kabul. kızımız izin alıp geldi. Oğlum kızım yanımda çok mutlu oldum. Dört kişi yemek yedik. Sonra konuşacaktık. Ama sadece kızım geldi konuştu benle. Anne evlilik terapisine gidin dedi .kızım yıllardır baban böyle dedim. Tamam gidin sonra ayrılın dedi. Kardeşimde bunu istiyor dedi. olur dedim. Bu güne geldik. İçimde hala affetme isteği yok. Kıpırdayanda yok. Savsaklayıp zaman geçiriyolar. Beni oyalıyolar hissine kapılıyorum. Sinirim bozuluyor. Çocuklar çok üzüldü. Gidip vercem boşanma dilekçesini...
Buraya özetin özetini yazıyorum. Her ayrıntı yazılırsa çok uzuyor yazı. Yazdıkça da sinirlerim daha da artıyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder